ILO’nun Tarihçesi
Uluslararası Çalışma Örgütü, 1919’da imzalanan Versay Anlaşmasında öngörülen Milletler Cemiyeti ile ortaya çıkmıştır. Amaç, Birinci Dünya Savaşından sonra giderek büyüyen sorunlara yönelik sosyal reform niteliğinde çözümler bulmak ve reformların uluslararası düzeyde uygulanmasını sağlamaktı.
İkinci Dünya Savaşından sonra, Filadelfiya Bildirgesi ile birlikte, ILO'nun temel amaç ve ilkeleri dinamik bir yeniden oluşum ve genişleme sürecine girmiştir. Bildirge, savaş sonrası ulusal bağımsızlıkla birlikte büyümeyi öngörmüş, gelişmiş dünya ile büyük ölçekte teknik işbirliğinin başlangıcının müjdecisi olmuştur.
Ekim-Kasım
1919’da Washington’da
gerçekleştirilen Birinci Uluslararası
Çalışma Konferansı
ile altı sözleşme
ve altı tavsiye kararı
kabul edilmiştir.
(İş günü
süresi ile ilgili 1 No.lu Sözleşme
dahil)
ILO 1946’da, henüz yeni oluşturulan Birleşmiş Milletler Teşkilatı'nın ilk uzmanlık kuruluşu olmuştur. ILO 1969’daki 50. kuruluş yıldönümünde Nobel Barış Ödülü’nü kazanmıştır.
Uluslararası Çalışma Ofisi, Yönetim
Kurulu tarafından atanan bir Genel Direktör tarafından
yönetilmektedir. 1919’dan bu yana ILO Genel Müdürlüğü
görevini üstlenenler aşağıda yer
almaktadır:
Albert Thomas - Fransa (1919-1932)
Harold Butler - Birleşik Krallık (1932-1938)
John Winant - ABD (1939-1941)
Edward Phelan - İrlanda (1941-1948)
David Morse - ABD (1948-1970)
Wilfred Jenks - Birleşik Krallık (1970-1973)
Francis Blanchard - Fransa (1973-1989)
Michel Hansenne - Belçika (1989-1999)
Juan Somavia - Şili (Mart 1999’dan beri)
Juan Somavia
